Կօգնե՞ք տառապյալիս, անսացեք խնդրանքներիս… Կուրսայինիս ձեռքը կրակն եմ ընկել։ «Իտալական գոթիկա. ճարտարապետություն»։ Ու էլի գալիս ա գրականության պակասի խնդիրը։ Հանրային գրադարանը եկեք բացառենք, չկա գրեթե ոչինիչ՝ երկու գիրք, երեք էջ։ Կամ էլ մենակ Միլանի մայր տաճարն ա… Մի բան ասեք։ :(

Ֆիգու ծնաւ եւ յայտնեցաւ:

 Ով որ երեկոյան հեռուստացույց ա միացնում. տեսե՞լ եք «Որբեր» սերիալը. լավ, սաղ հեչ, բա վերջում էդ… էդ… երգը. ինչ անասունություն ա, կներեք իհարկե։

…2008 թվականի մայիս ամիսն էր, Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի սաներին Էջմիածին էքսկուրսիայի էինք տանում: Փոքրիկ Դիանան տխուր նստած էր ավտոբուսի հետնամասում եւ ոչ ոքի հետ չէր խոսում: Մոտեցա նրան, հարցրի` ոնց ես: Դիանան չպատասխանեց, թեթեւակի ժպտաց, հետո նորից գլուխը կախեց…

http://sard.hetq.am/2009/10/22/nubarasheni-dpro/

days when I'm sick of my life

 Բա մարդ տաղանդ չունենար… Մարդ, էս դեպքում՝ ես… ՕօօօՕօօՕՕՕօՕօօօ Անահիտ ջան, այդ ի՜նչ ես ասում։ Չէ, նո՛ր բան…

Նայեք, բա սիրուն չի՞։ Էս հրաշք տեղն էլ են մնդռում… ասում եմ՝ գնանք մաքրենք, մերն ա։ Լուրջ բան եմ ասում։

Էդ սարի անունը Արարատ չի, Մասիս ա։

 Ո՞վ կա օնլայն. պապան ասեց՝ քեզնից ինչ պատմաբան, եթե չգիտես անգամ 15-16 դարերում Գերմանիայի կարևորագույն իրադարձությունները...

 Լավ, ասեմ. ես սովորում եմ ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետի արվեստաբանության բաժնում. սովորում եմ նորմալ, տնային չեմ անում, քանի որ ալարում եմ, քննությանը վերջին մի երկու օրն եմ սկսում պատրաստվել. ընդունվելուց առաջ ամեն բան պատկերացնում էի լրիվ ուրիշ ձև, կարճ ասած՝ համատարած արվեստ, սենց արվեստի վրա գժված ժողովուրդ, բայցցցց... ես չգիտեմ ինչու զարմացա, սկզբից թեթև կոտրվեցի, ճնշվեցի, սակայն ժամանակ անցավ, էդ էլ հետը տարավ։ Անցած տարի մի պահ որոշել էի, որ բաժինս փոխելու եմ, որովհետև ինչքան էլ արվեստ սիրում եմ, չեմ սիրում ջուր ծեծել, ինձ գիտելիք ա պետք... հետո էդ պոռթկումը անցավ, հետո նորից վերսկսեց... հիմա։ Ասեցի՝ պատմական եմ ուզում, պապան էլ՝ բա թե սենց։
 Ասում են՝ աշխարհի լավագույն համալսարանների ցանկում լավագույն 600-յակում ՀՀ–ից ոչ մի բուհ չկար։ Ով գիտի, սա լու՞րջ ստատիստիկա ա… Գնալ, սովորել ու գալ, հը՞…
 Դարդս էս չի, բայց ասեցի՝ կիսվեմ։ :)))

Չտո տը կակ տը նիկակ տըըը ՃՃՃ

 Բա ի՞նչ անենք… կա չպարապած սեմինար, անտեր մնացած ղպտական գործվածքներ ու ձմռան զգացում: Ես ու Միլան մինչև շունչներիս փչելը վազում էինք. հասանք կանգառ, շորերը քամեցինք:  Մաման իրա ժակետը գցեց ուսերիս, պապան նոր շտատիվ ունի, ախպերս էլ մնաց անձրևի տակ: Երբ 3 կամ 4 տարեկան էի, պապան ախպորս 2 շաբաթով տարավ մոտը. Շամշադինում էր ծառայում: Մաման ինձ տարել էր իրենց ճանապարհելու. հիշում եմ, որ լացում էի. ետ գալուց էլ եսիմ որտեղից կակաչներ հավաքեցինք, տանը դրեցինք 2 լիտրանոց բանկայի մեջ: Դե, հիշածս կցկտուր պատկերներ են՝ կայարանը, կարմիր ծաղիկները, խոտ հնձող մարդը, որից մաման ժամը հարցրեց: Ու հիշում եմ բաղնիքում կարմիր լույսը ու վաննայի մեջի նկարները… չէ, էդ մի պատկեր ա, մի ակնթարթ: Երբ մեր բակը դեռ մեծ էր, այսինքն՝ դեռ ցանկապատերով հողամասները չէին առանձնացրել, ձմռանը պապին սահնակ քշելու էր տանում, մի քանի գունավոր խաղալիքները ցփնում էի ձյան մեջ. հավես բան էր: Իսկ էդ հավես բանից ես լավ հիշում եմ ձմռան մի իրիկունը՝ մթնող, պատուհաններից՝ ոչ մի լույս: Հիշել եմ ուզում՝ խաղալիքներս է՞լ վառեցինք… Է, պապիկ, կարոտում եմ էլի: :(

 Զգում եմ ինչ-որ բան. էսօրվա ստացած էդքան շատ տպավորությունները եթե էլի առաջվա նման գնային ու անցնեին, ես ինձ շատ էի մեղադրելու. րոպեական կգա, կծագի, մեկ էլ բում՝ կորավ:
 Մարդ՝ ջերմություն, սեր, իմաստ, կյանք, լույս, խորհուրդ: Ու տեսնում եմ, որ ինքը մի տեսակ… էնքան լավն ա, որ չի կարա երջանիկ լինի: Տափակություն չեմ ասում, լուրջ, մտածիր: Նստած ենք. ես ու Գայանեն ենք նստած. նայում ենք նույն կողմը. աչքերս լցվեցին. իրենն էլ:
 Աղջիկների պահվածքից անկեղծորեն զզվեցի, էդ մի ուրիշ անկեղծություն էր, այլ մակարդակի: Եթե չխորանաս, կասես՝ ի՞նչ ա եղել որ. երկու հակադիր կողմեր՝ աղջիկների գռեհիկությունն ու ոչնչությունը ու էդ մարդու մեծությունը: Դուրս գնացի լսարանից: Ու երևի մենակ ես եմ ու, դե հնարավոր ա Գայանեն, որ չի կարում մոռանա էս օրը:
 Տարիներ հետո ես կհպարտանամ, որ Ձեր ուսանողն եմ եղել, իսկ ոչնչություններն էլ տենց էլ կմնան, ինչ որ կային:
 Հազվագյուտ դեպքերից, երբ ամբողջ սրտով ուզում եմ բռնել ոմանց մազերից ու մինչև ծեփի թափվելը գլուխները խփել պատին:
 Ու սա դեռ օրվա առաջին մասն էր. մյուս կեսը շատ ավելի դրական էր, ես էլ էի շատ ավելի դրական, բոլորն էին շատ ավելի դրական և այլն, և այլն: