?

Log in

Էսօրվա երթուղին՝ Երևան-Սևան-Դիլիջան-Լերմոնտովո-Վանաձոր-Ալավերդի-Օձուն-Յաղդան-Ստեփանավան-Գյուլագարակ-Վանաձոր-Սպիտակ-Ապարան-Աշտարակ-Երևան:))

Իմ սիրտն անցած տարվանից Լերմոնտովոյում էր մնացել: Էսօր էլի մնաց էնտեղ:
Վանաձորն օրեցօր ավելի ա սիրունանում:
Օձունի կոթողի մոտ նստած պապին ասեց՝ արտասահմանցի եք, բայց սենց լավ եք հայերեն խոսում, ո՞ր երկրից եք: :D Պապին ասեց, որ շատ չսարսափենք եկեղեցու վերականգնումից. մեկ հյուսիսակողմյան քանդված կամարաշարն են վերականգնլու, մեկ էլ բազիլիկի ֆորմայով ծածկ են դնելու. պատերին պիտի որ ձեռք չտան: Որ կողքի կոթողի վրա էլ ծածկանման մի բան հարմարացնեին, շատ աղվոր բան կստացվեր:
Յաղդանցի տղաները սիրուն են... :)) Իսկ էդ տարածքների ճանապարհները՝ սարսափելի: Հուսով եմ՝ մոտ ապագայում դրանց էլ հերթ կհասնի: Արդվի ու Լոռիբերդ գնալը մնաց մյուս անգամվան:
Լոռվա բնության գեղեցկությունը բառերով փոխանցելու բան չի: Թեկուզ ես մեր գյուղից (Մեծ Մանթաշ) էնկողմ գեղեցկություն նի պրիզնայու, բայց էստեղ ուրիշ ա, ու ավելի լավ ա՝ չփորձեմ նկարագրել: Ուղղակի նայեք հայրիկիս ֆոտոները:) (եթե կաք fb-ում)

Гога - милый и красивый мальчик. Ему девятнадцать лет. У него всегда обиженные розовые губы, голова в золоте топленых сливок от степных коров и большие зеленые несчастливые глаза.
 - Пойми, Ольга, я люблю свою родину.
 Ольга перестает дрыгать ногами, поворачивает к нему лицо и говорит серьезно:
 - Это все оттого, Гога, что ты не кончил гимназию.
 Гогины обиженные губы обижаются еще больше.
 - Только подлецы, Ольга, во время войны могли решать задачки по алгебре. Прощай.
 Он протягивает мне руку с нежными женскими пальцами. Даже не пальцами, а пальчиками. Я крепко сжимаю их:
 - До свидания, Гога.
 Он качает головой, расплескивая золото топленых сливок:
 - Нет, прощайте.
 И выпячивает розовые, как у девочки, обиженные губы. Мы целуемся.
 - До свидания, мой милый друг.
 - Для чего вы меня огорчаете, Владимир Васильевич? Я был бы так счастлив умереть за Россию.
 Бедный ангел! Его непременно подстрелят, как куропатку.
 - Прощайте, Гога.

Որովհետև... որովհետև-որովհետև, որովհետև գրող ու սև ցավ, որովհետև: Ինչի ես դու էսքան կնիկ, Անահիտ...

ՀՀ տարածքի «հին» եկեղեցիների սարսափելի աղետալի վիճակի հիմնական պատճառը ոչ թե երկրաշարժերը, սողանքները, սելջուկ թուրքերի կամ այլևայլ ցեղերի արշավանքներն են, այլ հավատացյալները: Ով կքանդի եկեղեցին ավելի լավ, քան մեր տեղական քրիստոնյան: Ինչո՞վ ա տարբերվում 7-րդ դարի քանդակազարդ քարակոթողը քերող, մեր ժամանակներում ապրող հայ քրիստոնյան 10-րդ դարում ապրած, տափաստաններից նոր եկած («ծառերից նոր իջած») ու նոր-նոր մահմեդական դարձած թուրքից, ով տաշում ա հայկական խաչքարի կենտրոնական խաչը՝ տեղում սեփական մոտիվներն ավելացնելու համար: Ընդ որում՝ 20-21-րդ դարի հայը հավատում ա, որ սրբերի պատկերներ իր վրա կրող կոթողից ստացած փոշին բուժիչ ա ու հրաշագործ: Անխոս, լիքը բաներով տարբերվում ա: Ուղղակի թուրքի հետ համեմատվելը հիմա ցավոտ ա:
Հետո, չասեմ՝ ինձ հունից հանում ա, բայց, համենայնդեպս, նյարդայնացնում ա էս կիրառական վերաբերմունքը եկեղեցիների նկատմամբ: Ու մի կողմ, որ ես քրիստոնյա չեմ: Չեմ ասում, թե ՀՀ-ն պիտի լինի «թանգարան բաց երկնքի տակ», քավ լիցի. եթե ինձ մի բան էստեղ հունից կարող ա հանել, ապա միայն էդ արտահայտությունը: Բայց մոմ վառել պետության կողմից պահպանվող հուշարձանի պատերի՞ն: Էս թեման ծամված ա, որքան որ ծամված ա Հաղարծնի վերանորոգման թեման, բայց էդ երկու թեմաների ծամծմվելուց ոչ մի արդյունք հոմ չի եղել: Պատմած կլինեմ մեր գյուղի մատուռի պատմությունը. հորս ասելով՝ գյուղում ունեինք մի հի~ն խաչքար: Տենց, օրերից մի օր մեր գեղացի մեկը երազ ա տեսնում, երազին տո լի Մարիամն ա գալիս, տո լի Հովհաննես Մկրտիչը, ու չեմ հիշում արդեն՝ ինչ ասում: Էս մեր գեղացին վեր ա կենում մյուս օրը ու հասկանում, որ պիտի մատուռ կանգնեցնի: Բերում էս հին խաչքարը բոլոր կողմերից բետոնում ա, առնում դա պատի մեջ ու մի հատ բուդկայատիպ աստծո տուն շինում: Հիմա էս մարդուն ինչ բացատրես էլ:
Ու քանի մեզ մոտ գետափնյա սիրուն տարածքները կեղտոտ «քեֆատեղ» են, պատմամշակութային հուշարձաններն էլ մոմոտ «ուխտատեղիներ» կլինեն:
Էսօր մի ամիս բաց թողնելուց հետո գնացի գերմաներենի պարապմունքի: Տենց, էլի լիքը սենտիմենտներ:) Վերջին օրերին դրանց պակասը չեմ զգում, ոնց-որ պատերազմից վերադարձած լինեմ:))
Ամսի 28-ին մեր մոտի երաժշտական դպրոցի էրեխեքը տոնի կապակցությամբ դուրս էին եկել շենքի դիմաց ու հավեսին նվագում էին, իսկական տոն էր:) Ու մտածեցի՝ ինչ սիրուն ու կոլորիտային բան կլիներ, եթե քաղաքի կենտրոնական հրապարակներում հանգստյան օրերին փողային նվագախմբեր նվագեին: Երակներս ճակատիս վրա դուրս են թռնում, որ գրում են՝ ի~նչ ա մնացել Երևանից: Կարկատանները ու անսահման խնդիրները ես էլ եմ տեսնում, բայց լավ վերափոխումներին անուն կպցնելն արդեն քաքլանություն ա: Նույն ամսի 28-ին Թալինում էի. առաջին անգամ էնտեղ լինող մեկը կասեր, թե դա քաղաքի տեսք չի, էս ինչ հետամնաց վիճակ ա բլա բլա բլա: Մինչդեռ իրականում կարգին աշխատանք էր արված, ու քաղաքը նորմալ տեսքի էր բերված:
Անկապն էն էր, որ մեզ պատահած բնակիչներն իրենց Կաթողիկեի տեղը չգիտեին, ու երբ հարցնում էինք, թե որ ճանապարհով ա ճիշտ էդկողմ գնալ, ասեցինք՝ գերեզմանների եկեղեցին: :D
Մինչև Թալինը գնացինք Մաստարա, ուզում էինք Գառնահովիտ էլ գնալ, բայց ճանապարհի վրա աշխատանքներ էին տարվում. մնաց հաջորդ ամիս: Ապա գնացինք Դաշտադեմ, վերջում էլ՝ Արուճ: Դեռ մտածում եմ՝ ուր գնալ շաբաթ և կիրակի:)

May. 29th, 2012


Երկու հայտնի կտոր Թալինի մայր տաճարից: Ուղղակի :) հա, էն էլ ես :))







Tags:

May. 29th, 2012

"...а когда в Московском Совете надобно было нам получить разрешение на книжную лавку, Есенин с Каменевым говорил на олонецко-клюевский манер, округляя "о" и по-мужицки на "ты":

- Будь милОстив, Отец РоднОй, Лев БОрисОвич, ты уж этО сделай."

Տաթև

Լավագույն դասախոսներիցս մեկը խոսում ա Տաթևի վանքի ս. Պողոս-Պետրոս եկեղեցու որմնանկարների մասին:

Tags:

Profile

aSHkk
galstyan
Her Infernal Majesty
Digital Albums

Latest Month

December 2013
S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Tiffany Chow