December 15th, 2008

caxik

Պուբլիուս Օվիդիոս Նազոն :D

 Ըհը, աջ աչքս ախորժակով տրորեցի, արդեն կարող եմ խոսել հետդ: Բայց դու ձև արա, թե ուրիշ բանով ես զբաղված. ուզում եմ էնպիսի տպավորություն լինի, թե ինքս ինձ հետ եմ խոսում, դե... իբր յանս տարել ա:)))
  Վայ ո՜նց եմ զզվում տափակ օրագրերից. տափակ դեմքերով տափակ տպերից: Տափակ հայացքներից, տափակ հումորից, անիմաստ ու անտեղի  զգացմունքայնությունից: ...«Ա՜խ, խղճացեք ինձ, ես վատ եմ, ապրել չեմ ուզում ...այսօր շատ ծանր օր էր... սիրելի ջինսերիս վրա բիծ է հայտվել... դե, կարծես թե այդ մասշտաբի ողբերգություն այսօր էլ չի կատարվել...»...  Ապրե՛ք, էլի: Լիքը պայծառ ու պուպուշ բաներ էի գրել ուզում, բայց անվերջ սուիցիդիալ գրառումները մուսաներիս քշեցին... Ու, այնուամենայնիվ, հիփին դեպրեսված էմոյին էս ամռանը չհաղթեց... և քաղաքի փողոցներով ուրվականների պես շրջում են խորը հոգեկան ճգնաժամի մեջ գտնվող հիփիներ... :)) զգուշացե՛ք նրանցից :) ողբիս իմաստը կհասկանան նրանք, ում նյարդերն էլ են իմի պես քայքայվում էս մոդայիկ զռթ ու զիբիլներից...
  Մեկ էլ զզվում եմ, երբ ինչ-որ ինձնից գեշ ու անդուր բես նիկը դնում ա «մռութիկ»... Սա պարզապես հիշեցի:))) «Իմ մեծ չաղ եսիմ-ինչ հայկական հարսանիքը» հաղորդումից հետո մի քիչ ազդվել եմ... չէ, բայց դուք տեսա՞ք՝ էդ ինչ էր:)))
  Լա՜վ եմ:
  Ու ոչ թե ինչ-որ մեկին ինադու (հայերե՞ն ա էս բառը) , այլ իմ համար... դե ու էլի մի հոգու համար... ու շնորհիվ: Եվ չեմ ուզում երջանկությանս մեջ հիմա անիմաստ «բայց»-եր մտցնել: Երջանիկ եմ առանց «բայց»-երի: Հա՜, լրիվ: